حضرت هر شنونده‌اى را به سوى خويش مجذوب مىكرد و كمتر كسى را مىتوان سراغ داشت كه هنگام تلاوت ، دل به آن كلمات معجزه‌آسا نسپارد . سران كفار قريش وقتى تأثير شگرف آيات قرآن را بر اعراب ديدند ، گوش دادن به آيات الهى را ممنوع كردند . امّا با اين‌حال هر چند خود چنين قانونى وضع كرده بودند ، مخفيانه پشت خانهء پيامبر اكرم ( ص ) مىآمدند ، آيات نازل شده بر پيامبر را مىشنيدند و لذّت مىبردند . با اينكه بهترين آلات موسيقى و نوازندگان و خوانندگان را در اختيار داشتند ، جاذبهء كلام الهى آنان را ناگريز مىكرد از استراحت و خواب شبانگاهى خود چشم بپوشند و به شنيدن كلام وحى دل سپارند . « وليد بن مغيره » كه يكى از سران مشركين بود و در فصاحت و بلاغت شهرت به‌سزائى در بين اعراب داشت ، روزى قرائت قرآن رسول خدا ( ص ) را شنيد . پيامبر اكرم ( ص ) وقتى متوجّه گوش دادن وليد به تلاوت آيات الهى شدند ، قرائت قرآن را تكرار فرمودند . وليد كه به او « ريحانهء قريش » مىگفتند ، پس از گوش دادن به آيات روحبخش قرآن كريم ، مجذوب قرآن شد . از اين رو نزد ساير مشركين آمد و گفت : اكنون از محمّد كلامى شنيدم كه آن از سخنان آدمى و از سخنان پريان نيست و از حلاوت و شيرينى خاصّى برخوردار است . بالاى آن كلام با ثمر و پائين آن گوارا است . بر همه چيز برترى مىكند و چيزى برتر و بالاتر از آن وجود ندارد : « وإن له لحلاوة و إن عليه لطلاوة و إن أعلاه لمثمر و إن أسفله لمغدق و إنه ليعلو و ما يعلي » « 1 » آيات نورانى قرآن كريم ، از طراوت و لطافت ويژه‌اى برخوردار است . الفاظ قرآن جاذبه دارد و بركات و خواص بىبديلى نصيب انسان مىكند ، اگرچه ممكن است كسى كه قرآن مىخواند ، از ميزان بهره‌اى كه مىگيرد ، مطلّع نباشد و يا نورانيّت الفاظ قرآن را

--> ( 1 ) . مجمع البيان فى تفسير القرآن ، ج 10 ، ص 584